BIBLIOTHRILLER "23" BINNENKORT IN DE BIOSCOOP
Hier een voorproefje van de bibliothriller 23, gebaseerd op ware gebeurtenissen, en losjes geïnspireerd op de cursus 23 dingen .
Maak onderstaande trailer beeldvullend, en geef het volume de ruimte.
31 mei 2011
30 mei 2011
#19 Sociale netwerken en wat er in te doen is
Vandaag hou ik het even kort. Mijn sociale thuisnetwerk heeft wat hulp nodig bij het aardappelschillen, en als ik vanavond niet op mijn sociale sportnetwerk verschijn, dondert het hele team in elkaar.
U had het over BBS-en, ofwel bulletinboards? Een golf van nostalgie overvalt me. Alles ging nog over de gewone telefoonlijn met een 14k - of later 28k - modempje. Die dingen kraakten zo lekker, hier nog te horen:
Het heette nog geen internet, van sociale netwerken had nog nooit iemand gehoord, maar ze bestonden natuurlijk wel, naar onze huidige maatstaven anno 30 mei 2011 17.41. Met een bulletinboard kon je gewoon eenvoudige tekstberichtjes uitwisselen, of piepkleine progjes.
Maar nostalgie moet niet worden verward met ressentiment. Het was een mooie tijd met zo'n krakend Roboticje en een stuk of zeven van die kerstboomlampjes, maar goddank ligt die achter ons. Snelheden werden verdubbeld, en zoals deze commercial zo mooi laat zien, waren 28K-modemgebruikers in notime equivalenten van Neanderthalers. Vandaag voelen wij ons een hele bink; bekeken door de ogen van mensen van morgen dragen wij echter berenvellen. Als we al wat dragen.
U noemde ook usenet? Voor mij sinds 16 jaar onmisbaar, en naar mijn idee steeds zwaarder onderschat vanwege het gemak waarmee informatie kan worden uitgewisseld over ieder willekeurig onderwerp, ondanks de zeer geringe bandbreedte die er vereist was, en ondanks de technische (maar ook principiële) onmogelijkheid tot moderatie.
De beste archiveerder van usenet was Dejanews. Tien jaar geleden werd dit overgenomen door Google, en ik heb sterk de indruk dat Google het de laatste jaren wat laat verstoffen. Het wordt steeds moeilijker om berichten terug te vinden op inhoud, wat de schurft is voor de praktische toepasbaarheid.
Ja, ik schrijf dit maar in de verleden tijd. Want terwijl het oude usenet langzaam afbladdert, zijn moderne web-only fora sterk in opkomst. Daar zal wel samenhang tussen bestaan.
Iedere boerenlul kan zo'n forum oprichten, en iedere boerenlul doet dat ook. Dit heeft voor- en nadelen.
Stel er komt een nieuw apparaat op de markt. In een mum van tijd hebben dan minstens drie boerenlullen een forum opgericht over dit apparaat, waar je terecht kan met al je problemen en tips. Die versnippering is wat onpraktisch, zeker als je gewoon even snel een oplossing wil voor een technisch probleempje dat je hebt. Niet zelden gaan dergelijke fora elkaar vervolgens beconcurreren, zowel boven als onder de gordel; allemaal willen ze de grootste boerenlul zijn. Had je je ingeschreven als lid, dan is dat elke keer een vervelend gevecht tussen loyaliteit en ethiek.
Geweldig forum waar ik heel wat jaartjes (ere)lid ben geweest, was het kort geleden dankzij de nepstichting Brein door de rechter verboden FTD . Je vond hier links naar alle progjes, films en meer waar je naar op zoek was, maar ook antwoord op al je vragen over deze progjes, films en meer. Ondanks de enkele honderdduizenden leden werd het vanwege de uitstekende moderatie geen zooitje, en misschien wel door het niet-commerciële karakter barstte het in dit sociale netwerk vsn de enthousiastelingen die zonder morren een deel van hun tijd besteedden aan het helpen van behoeftigen.
FTD is dus de nek omgedraaid. Met superslimme en per definitie door Brein ontraceerbare opvolgers zoals Spotnet, Spotlite, en het geniale Spotplanet, dat de look en feel heeft van FTD, kan je hetzelfde. Maar het wordt nooit meer wat het was.
Wat? Schoolbank? Schei toch uit. Ik denk erover om me maar eens uit te schrijven. Ja, en meteen ook uit Schoolpagina. Goed voorbeeld trouwens van twee sociale netwerkjes die elkaar beconcurreren zonder dat iemand daar beter van wordt.
Twitter, Facebook, Hyves? Door de plee ermee. Ik beleef veel meer plezier aan het Britse fascistische forum Blood & Honour . Aan de diversiteit van de subfora valt goed te zien wat internet uiteindelijk betekent voor de democratisering nieuwe stijl, en voor het waarheidsgehalte van Nietzsche's voorspellingen ten aanzien van de neerwaartse nivellering dankzij de mogelijkheid van iedere klootzak om zijn stem te laten horen.
Voor wie geen zin heeft om lid te worden van Blood & Honour hier een schermschot van een deel van de subfora:
Opvallend stil op dit forum trouwens over de maandag gehaktdagachtige afslachting van de Ariërs van Man United door de Baskische apen, een paar dagen terug.
Ik zal maar niet verklappen waar ik nog meer lid van ben, maar wil wel zeggen dat undercover gaan nog nooit zo eenvoudig is geweest.
Genoeg geluld. Digitale sociale netwerken zijn veranderlijker dan het weer. Ik maak er volop gebruik van, maar net als met drank streef ik naar matigheid, en wellicht dankzij de genen van mijn oorspronkelijk Nederlands Hervormde nononsense grootvader van vaders kant ook een beetje naar nut.
Wat de bieb kan met sociale netwerken? Al sla je me dood. Het probleem is dat tegen de tijd dat een OB in een Beleidsplan de intentie heeft vastgelegd om meer met een bepaald modern sociaal netwerk te gaan doen en dit keurig door de OR heen is geloodst, dit specifieke netwerk alweer zo sterk verouderd is dat het de kwalijke geur van oubolligheid verspreidt, en het dientengevolge eerder antireclame dan reclame is voor deze OB. Ik stel voor om ons als bibeleteken eerst maar eens te bezinnen op dit probleem.
Vandaag hou ik het even kort. Mijn sociale thuisnetwerk heeft wat hulp nodig bij het aardappelschillen, en als ik vanavond niet op mijn sociale sportnetwerk verschijn, dondert het hele team in elkaar.
U had het over BBS-en, ofwel bulletinboards? Een golf van nostalgie overvalt me. Alles ging nog over de gewone telefoonlijn met een 14k - of later 28k - modempje. Die dingen kraakten zo lekker, hier nog te horen:
Het heette nog geen internet, van sociale netwerken had nog nooit iemand gehoord, maar ze bestonden natuurlijk wel, naar onze huidige maatstaven anno 30 mei 2011 17.41. Met een bulletinboard kon je gewoon eenvoudige tekstberichtjes uitwisselen, of piepkleine progjes.
Maar nostalgie moet niet worden verward met ressentiment. Het was een mooie tijd met zo'n krakend Roboticje en een stuk of zeven van die kerstboomlampjes, maar goddank ligt die achter ons. Snelheden werden verdubbeld, en zoals deze commercial zo mooi laat zien, waren 28K-modemgebruikers in notime equivalenten van Neanderthalers. Vandaag voelen wij ons een hele bink; bekeken door de ogen van mensen van morgen dragen wij echter berenvellen. Als we al wat dragen.
U noemde ook usenet? Voor mij sinds 16 jaar onmisbaar, en naar mijn idee steeds zwaarder onderschat vanwege het gemak waarmee informatie kan worden uitgewisseld over ieder willekeurig onderwerp, ondanks de zeer geringe bandbreedte die er vereist was, en ondanks de technische (maar ook principiële) onmogelijkheid tot moderatie.
De beste archiveerder van usenet was Dejanews. Tien jaar geleden werd dit overgenomen door Google, en ik heb sterk de indruk dat Google het de laatste jaren wat laat verstoffen. Het wordt steeds moeilijker om berichten terug te vinden op inhoud, wat de schurft is voor de praktische toepasbaarheid.
Ja, ik schrijf dit maar in de verleden tijd. Want terwijl het oude usenet langzaam afbladdert, zijn moderne web-only fora sterk in opkomst. Daar zal wel samenhang tussen bestaan.
Iedere boerenlul kan zo'n forum oprichten, en iedere boerenlul doet dat ook. Dit heeft voor- en nadelen.
Stel er komt een nieuw apparaat op de markt. In een mum van tijd hebben dan minstens drie boerenlullen een forum opgericht over dit apparaat, waar je terecht kan met al je problemen en tips. Die versnippering is wat onpraktisch, zeker als je gewoon even snel een oplossing wil voor een technisch probleempje dat je hebt. Niet zelden gaan dergelijke fora elkaar vervolgens beconcurreren, zowel boven als onder de gordel; allemaal willen ze de grootste boerenlul zijn. Had je je ingeschreven als lid, dan is dat elke keer een vervelend gevecht tussen loyaliteit en ethiek.
Geweldig forum waar ik heel wat jaartjes (ere)lid ben geweest, was het kort geleden dankzij de nepstichting Brein door de rechter verboden FTD . Je vond hier links naar alle progjes, films en meer waar je naar op zoek was, maar ook antwoord op al je vragen over deze progjes, films en meer. Ondanks de enkele honderdduizenden leden werd het vanwege de uitstekende moderatie geen zooitje, en misschien wel door het niet-commerciële karakter barstte het in dit sociale netwerk vsn de enthousiastelingen die zonder morren een deel van hun tijd besteedden aan het helpen van behoeftigen.
FTD is dus de nek omgedraaid. Met superslimme en per definitie door Brein ontraceerbare opvolgers zoals Spotnet, Spotlite, en het geniale Spotplanet, dat de look en feel heeft van FTD, kan je hetzelfde. Maar het wordt nooit meer wat het was.
Wat? Schoolbank? Schei toch uit. Ik denk erover om me maar eens uit te schrijven. Ja, en meteen ook uit Schoolpagina. Goed voorbeeld trouwens van twee sociale netwerkjes die elkaar beconcurreren zonder dat iemand daar beter van wordt.
Twitter, Facebook, Hyves? Door de plee ermee. Ik beleef veel meer plezier aan het Britse fascistische forum Blood & Honour . Aan de diversiteit van de subfora valt goed te zien wat internet uiteindelijk betekent voor de democratisering nieuwe stijl, en voor het waarheidsgehalte van Nietzsche's voorspellingen ten aanzien van de neerwaartse nivellering dankzij de mogelijkheid van iedere klootzak om zijn stem te laten horen.
Voor wie geen zin heeft om lid te worden van Blood & Honour hier een schermschot van een deel van de subfora:
Opvallend stil op dit forum trouwens over de maandag gehaktdagachtige afslachting van de Ariërs van Man United door de Baskische apen, een paar dagen terug.
Ik zal maar niet verklappen waar ik nog meer lid van ben, maar wil wel zeggen dat undercover gaan nog nooit zo eenvoudig is geweest.
Genoeg geluld. Digitale sociale netwerken zijn veranderlijker dan het weer. Ik maak er volop gebruik van, maar net als met drank streef ik naar matigheid, en wellicht dankzij de genen van mijn oorspronkelijk Nederlands Hervormde nononsense grootvader van vaders kant ook een beetje naar nut.
Wat de bieb kan met sociale netwerken? Al sla je me dood. Het probleem is dat tegen de tijd dat een OB in een Beleidsplan de intentie heeft vastgelegd om meer met een bepaald modern sociaal netwerk te gaan doen en dit keurig door de OR heen is geloodst, dit specifieke netwerk alweer zo sterk verouderd is dat het de kwalijke geur van oubolligheid verspreidt, en het dientengevolge eerder antireclame dan reclame is voor deze OB. Ik stel voor om ons als bibeleteken eerst maar eens te bezinnen op dit probleem.
De geheimzinnige kist (3)
Hier het 2e deel.
De volgende dag, bekomen van de schrik, keerde ik terug gewapend met een zaklantaarn. Het licht in de grote kelderruimte werkte bijna overal nu en bleef werken. Met de kleinere ruimtes lag dat wat anders. Mijn zaklamp kwam dus goed van pas. Het kostte me nog heel wat tijd en moeite om de plek te vinden waar ik gisteren opgesloten had gezeten. In de verste uithoeken van de kelder wemelde het van de kamertjes en gangen, die op een schijnbaar willekeurige manier tot een doolhof in elkaar waren gezet.
Bij een paar kamers twijfelde ik. Maar ze vielen een voor een af: omdat er niet genoeg deuren in zaten, omdat ze te groot of te klein waren, of omdat er geen trappenhuis in aanbouw op uitkwam. Maar bovenal omdat de kist er niet stond waarmee ik zo hardhandig had kennis gemaakt.
Je kan je echter blind staren op een detail.
Ik was er al voorbij gelopen. De ruimte was veel te klein. En er stond geen kist.
Bij een tweede, grondiger inspectieronde in het donkere kamertje stuitte de bundel van mijn zaklamp echter op een vies stuk papier dat ergens in een hoek lag te slingeren. "Bingo...", mompelde ik nadat ik het had bestudeerd.
(klikken om groter te maken)
Die merkwaardige naam, De Sonnaville, kende ik al. Die stond ook op de krantensnipper die ik de dag ervoor had opgeraapt.
Maar waar was de kist gebleven?
Hier het 2e deel.
De volgende dag, bekomen van de schrik, keerde ik terug gewapend met een zaklantaarn. Het licht in de grote kelderruimte werkte bijna overal nu en bleef werken. Met de kleinere ruimtes lag dat wat anders. Mijn zaklamp kwam dus goed van pas. Het kostte me nog heel wat tijd en moeite om de plek te vinden waar ik gisteren opgesloten had gezeten. In de verste uithoeken van de kelder wemelde het van de kamertjes en gangen, die op een schijnbaar willekeurige manier tot een doolhof in elkaar waren gezet.
Bij een paar kamers twijfelde ik. Maar ze vielen een voor een af: omdat er niet genoeg deuren in zaten, omdat ze te groot of te klein waren, of omdat er geen trappenhuis in aanbouw op uitkwam. Maar bovenal omdat de kist er niet stond waarmee ik zo hardhandig had kennis gemaakt.
Je kan je echter blind staren op een detail.
Ik was er al voorbij gelopen. De ruimte was veel te klein. En er stond geen kist.
Bij een tweede, grondiger inspectieronde in het donkere kamertje stuitte de bundel van mijn zaklamp echter op een vies stuk papier dat ergens in een hoek lag te slingeren. "Bingo...", mompelde ik nadat ik het had bestudeerd.
Die merkwaardige naam, De Sonnaville, kende ik al. Die stond ook op de krantensnipper die ik de dag ervoor had opgeraapt.
Maar waar was de kist gebleven?
24 mei 2011
De geheimzinnige kist (2)
Hier het 1e deel.
In het aardedonker bewoog ik voetje voor voetje naar de plek waar zich in mijn herinnering de eerste deur bevond, en struikelde prompt over de kist. Ik kwam onaangenaam hard in aanraking met de vloer, en had misschien nog geluk dat mijn val werd gebroken door mijn scheenbeen, dat met een akelig gekraak was gestuit op een van de zijden van de zware kist. Misselijkheid en pijn drongen gelijktijdig mijn hoofd in, zoals wanneer een open schaafwond wordt gedept met een in azijn gedrenkte spons. Ik kroop verder tot ik niet verder kon, en ging op de tast naar links tot ik het begin van een deur voelde. Overeind komend stuitte mijn elleboog op een klink. Goddank!
De deur was echter dicht, op slot, hoe dan ook niet open te krijgen.
Nog twee deuren, twee kansen. Nee: drie, er was nog iets geweest dat op het begin van een trappenhuis leek. half bukkend tastte ik naar rechts, tot ik de volgende deur voelde. Vruchteloos gleed mijn hand over het oppervlak, op zoek naar een klink. Al wat dit opleverde, was een splinter die losliet van het ongeschuurde hout, en zich een weg boorde in het zachte vlees pal onder mijn middelvinger.
De laatste deur tenslotte. Die had ik snel gevonden. Nu kwam het telefoonbotje in mijn elleboog in een harde aanraking met iets wat bijna wel de klink moest zijn. Ja hoor. Koel, glad aluminium. Opgelucht duwde ik de klink omlaag, en trok hem vervolgens naar me toe.
Daar stond ik dan met de losse klink in mijn hand, terwijl achter de deur het geluid te horen was van de wederhelft die op de grond viel.
Vloekend wierp ik me in het aardedonker op de knieën; wroette met mijn vingers door de deurspleet, voelde de klinker, maar duwde hem tegelijk buiten mijn bereik. Er lag een stuk slap papier, dat ik door de spleet heen onder de klink achter de deur probeerde te manoeuvreren. Ach, wat had ik daaraan. Alsof die onder de deur door paste.
Opnieuw sloeg de paniek toe. Het zweet brak me uit. Wat nu? Koortsachtig struikelde ik me een weg naar de nis waarachter ik een trappenhuis had vermoed toen het licht nog werkte. Op de tast pakte ik een paar stukken puin, en wierp ze achter me. Sommige brokken hadden gevaarlijke hoeken, maar ik voelde geen pijn. Als een bezetene groef ik door.
Een stroompje koude lucht bereikte opeens mijn gezicht. Heerlijke koude frisse lucht. Ik lokaliseerde waar ze vandaan kwam, en groef nu vanaf deze plek. Ik moest de stukken steen en cement nu verder van me af gooien, want pal achter me lag er inmiddels een flinke berg. Alsof het een spelletje was, probeerde ik nu de kist al achterwaarts werpend blindelings te raken. Het holle geroffel dat opkonk steeds als ik daar in slaagde, zweepte me extra op.
Licht! Door het puin heen piepte aarzelend een flauw straaltje daglicht. Graven! Graven! Het gat werd groter. Een traptree werd zichtbaar. En nog een. Ruw schoof ik het puin opzij en naar beneden. Een trap! Zo te zien niet voor de eeuwigheid gemaakt, maar een trap. Ik kon me nu door een opening in het puin heenwurmen, en stond in het halfduister in een trappenhuis. De verfkwast was er nog niet overheen geweest en er waren geen leuningen, maar dit ging de goede kant op.
Nog een paar treden, een hoek om, nog een trap, hoek om, nog een trap, hoek om, nog een trap. Deur, op een kier.
Ik duwde er tegenaan. Vlijmscherp zonlicht doorboorde mijn netvlies; een verzengende muur van warme lucht beukte tegen mijn gebutste lichaam.
Maar ik hield me staande. Ik stond aan de zijkant van het gebouw. Ik was zojuist een brandtrap opgelopen die nog in aanbouw was. Luttele meters van me vandaan ging een heimachine verder met het ritmisch de grond in rammen van de betonnen fundering van het pand dat binnen een paar jaar naast de bibliotheek zou verrijzen. Het oorverdovende lawaai klonk als een feestmars.
Minutenlang stond ik daar. Langzaam kwam ik tot rust. Ik voelde iets nats. Geen wonder. De splinter had tijdens het graven een bloedige ravage aangericht aan de binnenkant van mijn hand. Een zakdoek. In mijn broekzak vond ik het verfrommelde stuk papier waarmee ik naar de deurklink had gehengeld. Een vergeeld stuk uit stokoude krant, aan de spelling te zien. Vreemde plek voor zo'n vondst. Met mijn mobiel maakte ik er een foto van, verkreukelde het tot een prop, en mikte het over het hek van het bouwterrein.
Daar zou ik nog spijt van krijgen, temeer daar de foto niet al te best was.
(klik om te vergroten)
Hier het 1e deel.
In het aardedonker bewoog ik voetje voor voetje naar de plek waar zich in mijn herinnering de eerste deur bevond, en struikelde prompt over de kist. Ik kwam onaangenaam hard in aanraking met de vloer, en had misschien nog geluk dat mijn val werd gebroken door mijn scheenbeen, dat met een akelig gekraak was gestuit op een van de zijden van de zware kist. Misselijkheid en pijn drongen gelijktijdig mijn hoofd in, zoals wanneer een open schaafwond wordt gedept met een in azijn gedrenkte spons. Ik kroop verder tot ik niet verder kon, en ging op de tast naar links tot ik het begin van een deur voelde. Overeind komend stuitte mijn elleboog op een klink. Goddank!
De deur was echter dicht, op slot, hoe dan ook niet open te krijgen.
Nog twee deuren, twee kansen. Nee: drie, er was nog iets geweest dat op het begin van een trappenhuis leek. half bukkend tastte ik naar rechts, tot ik de volgende deur voelde. Vruchteloos gleed mijn hand over het oppervlak, op zoek naar een klink. Al wat dit opleverde, was een splinter die losliet van het ongeschuurde hout, en zich een weg boorde in het zachte vlees pal onder mijn middelvinger.
De laatste deur tenslotte. Die had ik snel gevonden. Nu kwam het telefoonbotje in mijn elleboog in een harde aanraking met iets wat bijna wel de klink moest zijn. Ja hoor. Koel, glad aluminium. Opgelucht duwde ik de klink omlaag, en trok hem vervolgens naar me toe.
Daar stond ik dan met de losse klink in mijn hand, terwijl achter de deur het geluid te horen was van de wederhelft die op de grond viel.
Vloekend wierp ik me in het aardedonker op de knieën; wroette met mijn vingers door de deurspleet, voelde de klinker, maar duwde hem tegelijk buiten mijn bereik. Er lag een stuk slap papier, dat ik door de spleet heen onder de klink achter de deur probeerde te manoeuvreren. Ach, wat had ik daaraan. Alsof die onder de deur door paste.
Opnieuw sloeg de paniek toe. Het zweet brak me uit. Wat nu? Koortsachtig struikelde ik me een weg naar de nis waarachter ik een trappenhuis had vermoed toen het licht nog werkte. Op de tast pakte ik een paar stukken puin, en wierp ze achter me. Sommige brokken hadden gevaarlijke hoeken, maar ik voelde geen pijn. Als een bezetene groef ik door.
Een stroompje koude lucht bereikte opeens mijn gezicht. Heerlijke koude frisse lucht. Ik lokaliseerde waar ze vandaan kwam, en groef nu vanaf deze plek. Ik moest de stukken steen en cement nu verder van me af gooien, want pal achter me lag er inmiddels een flinke berg. Alsof het een spelletje was, probeerde ik nu de kist al achterwaarts werpend blindelings te raken. Het holle geroffel dat opkonk steeds als ik daar in slaagde, zweepte me extra op.
Licht! Door het puin heen piepte aarzelend een flauw straaltje daglicht. Graven! Graven! Het gat werd groter. Een traptree werd zichtbaar. En nog een. Ruw schoof ik het puin opzij en naar beneden. Een trap! Zo te zien niet voor de eeuwigheid gemaakt, maar een trap. Ik kon me nu door een opening in het puin heenwurmen, en stond in het halfduister in een trappenhuis. De verfkwast was er nog niet overheen geweest en er waren geen leuningen, maar dit ging de goede kant op.
Nog een paar treden, een hoek om, nog een trap, hoek om, nog een trap, hoek om, nog een trap. Deur, op een kier.
Ik duwde er tegenaan. Vlijmscherp zonlicht doorboorde mijn netvlies; een verzengende muur van warme lucht beukte tegen mijn gebutste lichaam.
Maar ik hield me staande. Ik stond aan de zijkant van het gebouw. Ik was zojuist een brandtrap opgelopen die nog in aanbouw was. Luttele meters van me vandaan ging een heimachine verder met het ritmisch de grond in rammen van de betonnen fundering van het pand dat binnen een paar jaar naast de bibliotheek zou verrijzen. Het oorverdovende lawaai klonk als een feestmars.
Minutenlang stond ik daar. Langzaam kwam ik tot rust. Ik voelde iets nats. Geen wonder. De splinter had tijdens het graven een bloedige ravage aangericht aan de binnenkant van mijn hand. Een zakdoek. In mijn broekzak vond ik het verfrommelde stuk papier waarmee ik naar de deurklink had gehengeld. Een vergeeld stuk uit stokoude krant, aan de spelling te zien. Vreemde plek voor zo'n vondst. Met mijn mobiel maakte ik er een foto van, verkreukelde het tot een prop, en mikte het over het hek van het bouwterrein.
Daar zou ik nog spijt van krijgen, temeer daar de foto niet al te best was.
23 mei 2011
#18 Catalogiseer je boekenkast met LibraryThing
Leuk ding dat bibeleteekding. Echt wat je noemt een hebbedingetje voor de MID-er die alles al heeft. Eerste boek dat ik erop zette was drie jaar geleden, een van m'n lievelingswerkjes: Codex Seraphinianus. Destijds (ruim een kwart eeuw geleden) voor vrij veel geld gekocht, en inmiddels een klein fortuin waard.
Maar eerlijk is eerlijk: ik doe niet zo veel met Librarything. Zet er soms in een ADHD-bui weer eens een paar boeken op, en pak dan gewoon een plankje in m'n boekenkast. 67 staan er nu in. Als ik dan op een titel klik die ik heb ingevoerd, kom ik altijd Leo Willemse tegen. Die heeft dat boek ook gelezen. Dat lijkt vreemd, maar is het niet: Leo heeft alles gelezen, dus ook de boeken die ik gelezen heb. Bovendien heeft hij van elk boek een bespreking geschreven, of is daar mee bezig. De meerwaarde van bibeleteekding wordt denk ik pas zichtbaar als je er veel tijd in steekt. Waarde niet in goudstaven uitgedrukt, maar in genoeglijke uurtjes, al uitzoekend met welke types je de meeste boeken gemeen hebt (dat kan confronterend zijn, en wordt afgeraden aan mensen die in therapie zijn of anderszins labiel).
Beetje spelen, beetje rommelen op de site, beetje neuzen in nutteloze statistieken, en zoals dat gaat met gadgets: daarna hou ik het weer een tijdje voor gezien.
Hieronder de widget naar mijn boeken op het bibeleteekding. Heb trouwens nog zeker 50 boeken liggen die me allemaal smekend aankijken: "Lees me! Lees me!" Dus kappen maar met dit blogstukje.
Leuk ding dat bibeleteekding. Echt wat je noemt een hebbedingetje voor de MID-er die alles al heeft. Eerste boek dat ik erop zette was drie jaar geleden, een van m'n lievelingswerkjes: Codex Seraphinianus. Destijds (ruim een kwart eeuw geleden) voor vrij veel geld gekocht, en inmiddels een klein fortuin waard.
Maar eerlijk is eerlijk: ik doe niet zo veel met Librarything. Zet er soms in een ADHD-bui weer eens een paar boeken op, en pak dan gewoon een plankje in m'n boekenkast. 67 staan er nu in. Als ik dan op een titel klik die ik heb ingevoerd, kom ik altijd Leo Willemse tegen. Die heeft dat boek ook gelezen. Dat lijkt vreemd, maar is het niet: Leo heeft alles gelezen, dus ook de boeken die ik gelezen heb. Bovendien heeft hij van elk boek een bespreking geschreven, of is daar mee bezig. De meerwaarde van bibeleteekding wordt denk ik pas zichtbaar als je er veel tijd in steekt. Waarde niet in goudstaven uitgedrukt, maar in genoeglijke uurtjes, al uitzoekend met welke types je de meeste boeken gemeen hebt (dat kan confronterend zijn, en wordt afgeraden aan mensen die in therapie zijn of anderszins labiel).
Beetje spelen, beetje rommelen op de site, beetje neuzen in nutteloze statistieken, en zoals dat gaat met gadgets: daarna hou ik het weer een tijdje voor gezien.
Hieronder de widget naar mijn boeken op het bibeleteekding. Heb trouwens nog zeker 50 boeken liggen die me allemaal smekend aankijken: "Lees me! Lees me!" Dus kappen maar met dit blogstukje.
Abonneren op:
Posts (Atom)